• Cena: najczęściej kilka tysięcy złotych.
• Charakter: towarzyski, ciekawski, mocno związany z człowiekiem.
• Wygląd: brak typowej sierści, duże uszy, fałdy skóry i migdałowe oczy.
• Pielęgnacja: wymaga kontroli skóry, uszu i pazurów.
• Żywienie: pełnoporcjowa karma dopasowana do potrzeb kota.
• Alergia: sfinks może uczulać mimo braku sierści.
• Dla kogo: dla osób, które chcą bliskiej relacji z kotem i mają czas na opiekę.

Sfinks jest kotem kojarzonym z brakiem sierści, choć skórę wielu osobników pokrywa bardzo delikatny meszek przypominający w dotyku zamsz. Charakterystyczne są duże uszy, klinowata głowa, migdałowe oczy, fałdy skóry i mocna, umięśniona sylwetka.

Niewielkie kępki włosów mogą występować w okolicy uszu, łap czy ogona.

Sfinksy występują również w różnych kolorach. To, co u kota z futrem widzielibyśmy jako umaszczenie, u sfinksa często widać jako pigmentację skóry.

Brak sierści nie oznacza braku umaszczenia.

Sfinks kanadyjski a sfinks doński

Sfinks kanadyjski i sfinks doński to odrębne rasy, mimo że obie kojarzone są z bezwłosością. Różnią się pochodzeniem i podłożem genetycznym odpowiadającym za brak lub ograniczenie owłosienia.

Cena kota sfinksa z odpowiedzialnej hodowli wynosi zwykle kilka tysięcy złotych i zależy m.in. od rodowodu, pochodzenia, badań rodziców oraz przeznaczenia kocięcia.

Przy wyborze kota warto sprawdzić:

• rodowód i pochodzenie rodziców,
• wykonywane badania,
• warunki odchowu,
• socjalizację kociąt,
• warunki umowy,
• moment wydania kota do nowego domu.

Wysoka cena nie gwarantuje dobrej hodowli, ale bardzo niska powinna skłonić do zadawania pytań.

Tani zakup może okazać się kosztowny, jeśli oszczędność wynikała z zaniedbania zdrowia lub prawidłowego odchowu.

Cena zakupu to początek. Do stałych kosztów dochodzą:

• pełnoporcjowa karma,
• żwirek,
• kontrole weterynaryjne i szczepienia,
• pielęgnacja,
• drapak i transporterek,
• ciepłe miejsca do odpoczynku,
• ewentualna diagnostyka i leczenie.

Prawdziwy koszt kota zaczyna się w dniu, w którym zabieramy go do domu.

Sfinks jest zazwyczaj bardzo społeczny, ciekawski i silnie nastawiony na kontakt z człowiekiem. Wiele sfinksów chodzi za opiekunem po domu, śpi blisko niego i uczestniczy w codziennym życiu.

Na charakter wpływają jednak także genetyka, socjalizacja, doświadczenia i środowisko.

Sfinks może być bardzo blisko człowieka, ale nadal potrzebuje możliwości wycofania się i samodzielnego decydowania o kontakcie.

Dla kogo kot sfinks będzie dobrym wyborem?

Sfinks najlepiej pasuje do osoby, która lubi bliski kontakt ze zwierzęciem, spędza z nim sporo czasu i akceptuje regularną pielęgnację.

Może być dobrym wyborem, jeśli:

• chcesz kota obecnego w życiu rodziny,
• lubisz kontakt ze zwierzęciem,
• masz czas na pielęgnację,
• akceptujesz koszty profilaktyki,
• jesteś gotowy dostosować dom do jego potrzeb.

Jeżeli przez większość dnia nikogo nie ma w domu i szukasz bardzo niezależnego kota, sfinks może nie być najlepszym wyborem.

Sfinks może dobrze funkcjonować z dziećmi oraz innymi zwierzętami, jeśli relacje są budowane spokojnie, a jego granice są respektowane.

W domu z dziećmi kot powinien zawsze mieć możliwość odejścia i odpoczynku.

Z innym kotem lub psem najważniejsze są temperament zwierząt i stopniowe zapoznanie. Sama rasa nie gwarantuje akceptacji.

Spokojny pies respektujący przestrzeń kota może zostać świetnym towarzyszem. Podobnie drugi kot, jeśli oba zwierzęta otrzymają czas na przyzwyczajenie się do swojej obecności.

Nie. Sfinks może uczulać mimo braku sierści.

Alergia na kota nie wynika wyłącznie z kontaktu z włosem. Alergeny znajdują się również m.in. w ślinie i wydzielinach skóry.

Jeśli alergia jest powodem wyboru tej rasy, przed zakupem warto skonsultować się z alergologiem i sprawdzić własną reakcję na kontakt z kotem.

Sfinks nie wymaga szczotkowania typowej sierści, ale jego skóra, uszy i okolice pazurów wymagają regularnej kontroli.

Skóra produkuje naturalne sebum, które u kota bez futra może pozostawać bezpośrednio na jej powierzchni.

Szczególnej uwagi wymagają:

• fałdy skóry,
• uszy,
• łapy i okolice pazurów,
• oczy.

Nie każdy sfinks musi być kąpany według takiego samego harmonogramu. Pielęgnacja  powinna wynikać ze stanu skóry konkretnego kota.

Tak, sfinks może być bardziej wrażliwy na chłód niż kot posiadający typową okrywę włosową.

Powinien mieć dostęp do ciepłego legowiska, koca i miejsca bez przeciągu.

Skóra sfinksa jest bezpośrednio wystawiona na promieniowanie słoneczne, dlatego należy chronić kota przed długotrwałym, intensywnym nasłonecznieniem.

Długość życia sfinksa zależy od genetyki, profilaktyki, żywienia i warunków życia. Przy wyborze kocięcia warto więc bardziej interesować się zdrowiem rodziców niż szukać jednej konkretnej liczby.

Sfinksy mogą mieć predyspozycje do określonych problemów zdrowotnych. Jednym z ważnych obszarów profilaktyki jest serce, dlatego warto pytać hodowcę o badania rodziców.

W codziennym życiu obserwuj:

• apetyt,
• pragnienie,
• masę ciała,
• aktywność,
• oddech,
• skórę,
• zachowanie,
• sposób korzystania z kuwety.

Opiekun, który zna codzienny rytm kota, często jako pierwszy zauważa zmianę.

Sfinks, podobnie jak inne koty, jest obligatoryjnym mięsożercą i powinien otrzymywać pełnoporcjową karmę dostosowaną do wieku, kondycji, aktywności i stanu zdrowia.

Nie warto zakładać, że każdy sfinks musi jeść więcej tylko dlatego, że nie ma sierści.

Najważniejsze są kondycja ciała i rzeczywiste zapotrzebowanie energetyczne.

Jaka karma dla sfinksa będzie dobrym wyborem?

Dobra karma dla sfinksa powinna być pełnoporcjowa, oparta na składnikach pochodzenia zwierzęcego i dopasowana kalorycznie do konkretnego kota. Nie musi mieć na etykiecie napisu „dla sfinksa”.

Przy wyborze zwróć uwagę na:

• udział składników pochodzenia zwierzęcego,
• źródła białka,
• zawartość tłuszczu,
• pełnoporcjowość,
• kaloryczność,
• tolerancję kota.

Mokra karma dostarcza również wodę wraz z posiłkiem. W BULT znajdziesz mokre karmy dla kota oparte na różnych źródłach białka.

Jeżeli Twój sfinks dobrze toleruje ryby, jednym z wariantów może być BULTI mokra karma dla kota bogata w łososia.

Jeżeli preferuje drób, można sięgnąć po BULTI mokrą karmę dla kota bogatą w indyka.

Dobra karma to taka, której skład odpowiada potrzebom kota, a sam kot dobrze ją toleruje i utrzymuje prawidłową kondycję.

Czy sfinks potrzebuje więcej jedzenia?

Nie zawsze. Porcję należy dostosować do masy ciała, aktywności i kondycji konkretnego kota.

Jeśli apetyt nagle wyraźnie wzrasta, a kot jednocześnie chudnie, więcej pije lub zmienia się jego zachowanie, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Apetyt jest informacją. Nie zawsze jest prośbą o dokładkę.

Po kastracji warto szczególnie kontrolować masę ciała,  apetyt i wielkość porcji. Dieta powinna odpowiadać rzeczywistemu zapotrzebowaniu energetycznemu kota.

Jeżeli decydujesz się na zakup kocięcia, szukaj zarejestrowanej hodowli, która otwarcie pokazuje dokumentację, warunki życia zwierząt i informacje dotyczące zdrowia rodziców.

Dobry hodowca powinien odpowiadać na pytania o:

• badania rodziców,
• rodowód,
• socjalizację,
• sposób żywienia,
• moment wydania kocięcia,
• dokumenty,
• opiekę po odbiorze kota.

I zwykle sam również będzie chciał wiedzieć, do jakiego domu trafi jego kocię.

Czy można adoptować kota sfinksa?

Tak. Sfinksy i koty w typie rasy mogą trafiać do adopcji, choć zdarza się to rzadziej niż w przypadku kotów nierasowych.

Warto sprawdzać fundacje oraz organizacje opiekujące się kotami.

Przy adopcji dorosłego zwierzęcia jego temperament jest już łatwiejszy do oceny niż w przypadku małego kocięcia.

Przygotuj kuwetę, miski, drapak, transporter, spokojną kryjówkę oraz ciepłe miejsce do odpoczynku.

Nie trzeba kupować połowy sklepu zoologicznego.

W pierwszych dniach ważniejsze jest, żeby kot wiedział, gdzie może się schować, zjeść i odpocząć, ponieważ właśnie spokojna przestrzeń i możliwość działania we własnym tempie pomagają w budowaniu zaufania i oswajaniu kota krok po kroku. 

Na początku nie warto też gwałtownie zmieniać karmy. Po okresie adaptacji można stopniowo przejść na odpowiednią pełnoporcjową mokrą karmę dla kota. 

Największa zaleta sfinksa i jego największe wyzwanie często są tym samym: jest bardzo blisko człowieka.

Zalety

• silna relacja z opiekunem,
• ciekawość i towarzyskość,
• duże zainteresowanie życiem domowników,
• możliwość dobrego funkcjonowania z innymi zwierzętami,
• brak typowej sierści pozostającej na meblach.

Wyzwania

• regularna pielęgnacja skóry,
• czyszczenie uszu i okolic pazurów,
• ochrona przed zimnem i słońcem,
• koszty profilaktyki,
• duża potrzeba kontaktu,
• konieczność odpowiedzialnego wyboru hodowli.